با چنگ و دندان به جان سنگ افتاده ای تا بتوانی تعادلت را حفظ کنی. هر چقدر هم خودت را محکم بگیری باز هم بدون کمک بالا نخواهی آمد. تو میخواهی بالا روی. این فقط یک طرف قضیه است! طرف مهمتر موضوع، نفر دیگری است که بالا ایستاده و تا نخواهد تو را بالا نمی کشد. حالا هرچقدر میخواهی و فکر می کنی مؤثر است حرف بزن تا مگر او را بپزی. ولی اگر من باشم تا خودم نخواهم حتی به حرفهایت گوش هم نمی دهم. چه برسد به اینکه تو را به خواسته ات برسانم! در هر حال فقط بستگی به طرف مقابلت دارد. نه به تو. تلاش بیهوده مکن. وقتی کار از کار می گذرد، امید به بازگشت اندک است. شاید اگر خودت را رها کنی و پرت شوی موقعیتت از اینکه هست بهتر شود. نمی دانم. راه حل بهتری سراغ داری؟